Nieuwe trends in stablecoinbetalingen
Stablecoins zijn de afgelopen jaren een belangrijk middel voor on-chainbetalingen geworden en spelen een sleutelrol bij de afwikkeling van transacties en het bewaren van waarde. Door veranderingen in het renteklimaat van de cryptomarkt hebben gebruikers een sterke behoefte ontwikkeld aan stablecoins die ‘rente verdienen’: rente of rendement ontvangen door ze simpelweg aan te houden. Toezichthouders willen echter dat stablecoins zich meer gedragen als veilige betaalmiddelen dan als ongereguleerde deposito’s met hoge rente. Deze tegenstelling tussen sterke marktvraag en compliancevereisten wordt een kernvraagstuk in de ontwikkeling van stablecoins.
Grote rechtsgebieden zoals de Verenigde Staten en de Europese Unie voeren momenteel regels in of stellen deze voor die stablecoinuitgevers uitdrukkelijk verbieden rente aan houders te betalen. Door deze aanscherping komt de rentedragende functie van stablecoins onder het vergrootglas van compliance te liggen. In dit artikel onderzoeken we waarom on-chainbetalingen een rendements- of rentefunctie nodig zouden hebben, hoe grote stablecoins via DeFi rendement behalen en hoe deze functie botst met het huidige regelgevingskader en daarmee in evenwicht kan worden gebracht.
Waarom hebben stablecoins rendement nodig?
Gebruikersvraag: Voor gewone gebruikers en instellingen is rente op stablecoins een onmisbare behoefte. In de traditionele financiële sector leveren contante deposito’s rente of geldmarktrendement op, waardoor het aanhouden van digitale dollars eveneens een rendementsverwachting schept. Gegevens tonen aan dat stablecoinuitgevers aanzienlijke rente-inkomsten uit hun reserveactiva hebben verdiend. Zo verdiende Tether het afgelopen jaar ongeveer $7.7 miljard aan rente op reserves. In een omgeving met hoge rente bestaat een sterke behoefte om ongebruikte stablecoinmiddelen te laten groeien. Een rendementsfunctie kan gebruikers bereidwilliger maken stablecoins aan te houden en hun aanhoudduur verlengen, wat de uitbreiding van het stablecoinecosysteem ondersteunt.
Concurrentiekracht versterken: De opkomst van rendementsdragende stablecoins hangt ook samen met de strijd van uitgevers om marktaandeel. Wanneer een stablecoin rendement belooft voor het aanhouden ervan, kan dat gebruikers snel aantrekken om hun geld over te zetten. De USDe-stablecoin van het Ethena-protocol gebruikt bijvoorbeeld innovatieve strategieën om houders een jaarlijks rendement met dubbele cijfers te bieden. Daardoor steeg de circulerende marktkapitalisatie in korte tijd sterk en werd USDe de vierde grootste stablecoin naar marktwaarde. Rendementspercentages zijn duidelijk een nieuw concurrentieterrein: wie op legale en veilige wijze rendement kan bieden, wordt veel aantrekkelijker.
Een volwassen DeFi-ecosysteem: Binnen DeFi zijn al meerdere bronnen van relatief laagrisicorendement ontwikkeld, zoals gedecentraliseerde leningen, liquiditeitsmining en stakingbeloningen. Als een stablecoin een rendementsfunctie integreert, bespaart dat gebruikers de stappen van handmatige deelname aan DeFi: zij kunnen rechtstreeks passief inkomen ontvangen. Dit spreekt nieuwe gebruikers aan die eenvoudigere handelingen willen en verschuift stablecoins van louter betaalmiddel naar een dubbel instrument voor ‘betalen + vermogensbeheer’. Rendement en risico gaan echter hand in hand. Tast een rentefunctie de veiligheid van een stablecoin als stabiel betaalinstrument aan? Waar komt het rendement vandaan, is het houdbaar en wat zijn de mogelijke risico’s? Die vragen vereisen een zorgvuldige beoordeling.
Rendement bij belangrijke stablecoins en DeFi in de praktijk
Uitgevers van stablecoins met fiatreserves, zoals USDC, USDT en PYUSD, beleggen hun reserves weliswaar in relatief veilige activa om rente te verdienen, maar die opbrengsten gaan naar de uitgever. Geen van deze stablecoins betaalt momenteel rechtstreeks rente aan houders. Gebruikers kunnen toch rendement behalen door deze stablecoins in DeFi-protocollen in te zetten. Hieronder bekijken we enkele representatieve stablecoins en hoe daarmee on-chainrendement kan worden verdiend:
USDC: Uitgegeven door Circle en voor 100% gedekt door contanten en kortlopende Amerikaanse schatkistpapieren. USDC zelf houdt zich strikt aan compliancevereisten en betaalt gebruikers geen rente voor het aanhouden ervan. Houders storten USDC echter vaak op gedecentraliseerde leenplatforms zoals Aave of Compound om rente te verdienen; de tarieven hangen af van de kredietvraag in de markt. Daarnaast boden sommige gecentraliseerde platforms, zoals Coinbase, kortstondig USDC-aanhoudbeloningen aan gebruikers buiten de VS, maar stopten daarmee vanwege zorgen over regelgeving. Kortom, USDC-rendement ontstaat vooral via externe DeFi-kanalen; de uitgever zelf biedt geen rendement.
USDT: De grootste stablecoin naar marktkapitalisatie, gedekt door reserves in fiatgeld en staatsobligaties. Net als bij USDC betaalt de USDT-uitgever geen rente aan houders, maar gebruikers zetten USDT op grote schaal in voor liquiditeitsmining en leningen om rendement te verdienen. Bij bepaalde DeFi-protocollen schommelt het jaarlijkse rendement (APY) op USDT-deposito’s met vraag en aanbod. Opvallend is dat Tether het afgelopen jaar enorme rente-inkomsten uit reserves verdiende, maar niets daarvan met USDT-houders deelt. Dit heeft de roep in de markt versterkt om modellen die reserveopbrengsten met gebruikers delen.
DAI: De toonaangevende gedecentraliseerde stablecoin wordt gecreëerd met overgedekte cryptoactiva. DAI onderscheidt zich door een ingebouwd depositorentemechanisme: de Dai Savings Rate (DSR). Houders kunnen DAI in het DSR-contract van Maker storten en ongeveer 3.5% APY verdienen, gefinancierd uit de inkomsten van het protocol. Dat betekent dat DAI zelf een rendementsfunctie heeft en in waarde kan groeien zonder een extern platform. Daarnaast kan DAI, net als andere stablecoins, aan leenmarkten of liquiditeitspools worden verstrekt om extra rendement te behalen. Het DAI-model laat zien dat een gedecentraliseerd protocol rendement rechtstreeks met stablecoinhouders kan delen, al vervaagt daarmee de grens met een juridisch grijs gebied.
PYUSD: Een Amerikaanse dollarstablecoin van betalingsreus PayPal, gericht op betalingen en geldtransfers. PYUSD voldoet aan Amerikaanse regelgevingsvereisten, houdt reserves aan in contanten en vergelijkbaar veilige activa en biedt momenteel geen rente voor het aanhouden ervan. PayPal presenteert PYUSD liever als betaalinstrument dan als beleggingsproduct. In de toekomst kan PYUSD echter aansluiten op DeFi-toepassingen, zodat gebruikers zelf kunnen beslissen of zij extra rendement willen nastreven.
USD1: Een opkomende stablecoin die World Liberty Financial in 2025 lanceerde. USD1 houdt eveneens 100% fiatreserves aan bij een gereguleerde bewaarder, BitGo. Het ontwerp legt de nadruk op compliance en institutioneel gebruik en vermijdt uitdrukkelijk risicovolle rendementsstrategieën. Anders gezegd: USD1 bouwt, anders dan DAI, niet uit zichzelf rente op en geeft voorrang aan veiligheid en transparantie. Houders kunnen USD1 niettemin omzetten in andere rendementsdragende activa of deelnemen aan on-chainleningen. De aanpak van USD1 laat zien dat sommige nieuwe uitgevers een behoudende houding tegenover rendementsfuncties kiezen om beter aan regels te voldoen en al vroeg marktvertrouwen op te bouwen.
Hoe verdienen stablecoins rendement in DeFi? Een overzicht van protocoltypen
Wanneer gebruikers stablecoins in DeFi inzetten, kunnen zij via verschillende soorten protocollen rendement verdienen. We kunnen deze mechanismen indelen in drie groepen: leenprotocollen, staking-/liquiditeitsprotocollen en protocollen op basis van derivaten. Van elke groep bekijken we de werking, risico’s en uiteenlopende regelgevingsaspecten:
Leenprotocollen (Aave, Compound, Morpho) Werking: Gebruikers storten stablecoins in leenpools als liquiditeit voor kredietnemers en verdienen in ruil daarvoor rente. De tarieven worden bepaald door vraag en aanbod en stijgen doorgaans naarmate de pool intensiever wordt benut. Geoptimaliseerde protocollen zoals Morpho bouwen op Compound/Aave om hogere tarieven te bieden en geven deposanten een rendement dat dicht bij directe matching tussen kredietgever en kredietnemer ligt. Het rendement komt uit de rente die kredietnemers betalen: een klassiek model van financiële bemiddeling. Risico’s: Kredietrisico: hoewel leenplatforms meestal overdekking verlangen, kunnen extreme marktbewegingen de onderpandwaarde te ver laten dalen, wanbetaling veroorzaken en deposanten verliezen bezorgen. Technisch risico: kwetsbaarheden in smart contracts of fouten in het liquidatiemechanisme kunnen eveneens tot verlies van geld leiden. Rentevolatiliteit: rendementen liggen niet vast. Bij een ruim kapitaalaanbod kunnen tarieven zeer laag zijn, waardoor het rendement bijzonder onvoorspelbaar wordt. Toezicht: Als stablecoins breed worden gebruikt voor toestemmingsvrije leningen, kan dat regels voor deposantenbescherming of bankachtige kapitaaleisen oproepen. Protocollen zoals Aave opereren momenteel zonder direct toezicht, maar toezichthouders kunnen in de toekomst compliancemaatregelen voor gebruikersinterfaces verplicht stellen, bijvoorbeeld KYC voor toegang tot de frontend, of deelname door gereguleerde instellingen beperken. De Amerikaanse GENIUS Act definieert ‘dienstverleners voor digitale activa’ die zich moeten registreren, wat DeFi-leenplatforms onder de aandacht van toezichthouders kan brengen. Op korte termijn blijven leenprotocollen in een grijs gebied, maar stablecoinuitgevers en toezichthouders volgen hun mogelijke systeemrisico’s nauwlettend.
Staking- en liquiditeitsprotocollen (yield farming, aggregators) Werking: Deze categorie omvat het vastzetten van stablecoins in bepaalde protocollen om beloningen te verdienen, of het leveren van stablecoinliquiditeit in ruil voor vergoedingen en prikkels. Gebruikers kunnen bijvoorbeeld USDC/USDT storten in een Curve-liquiditeitspool voor handelsvergoedingen plus beloningen in protocoltokens. Ook kunnen zij Yearn Finance-kluizen gebruiken, waar strategiecontracten middelen automatisch over platforms verdelen voor het beste rendement. Sommige projecten geven zelfs rentedragende stablecoins uit die gebruikersgeld automatisch in DeFi inzetten om rendement te verdienen en de opbrengsten daarna naar rato onder houders verdelen. Dit zijn allemaal brede vormen van op staking gebaseerd rendement: de gebruiker draagt stablecoins over aan een contract of strategie in ruil voor passief inkomen. Risico’s: Smartcontract- en platformrisico: deze strategieën zijn vaak complex en omvatten meerdere contractlagen en handelingen tussen protocollen. Een fout in een willekeurig onderdeel kan ertoe leiden dat middelen worden gestolen of verloren gaan. Liquiditeitsrisico: als iemand stablecoins aan een liquiditeitspool verstrekt en het andere activum daarin sterk schommelt of instort, kan de stablecoinaanbieder impermanent verlies lijden of moeilijk geld opnemen. Governancerisico: bij sommige rendementsaggregators bepaalt een team of DAO de strategie. Die kan te agressieve tactieken volgen of beheerfouten maken die middelen in gevaar brengen. Toezicht: Liquiditeitsmining en rendementsaggregatie zijn in wezen vergelijkbaar met vermogensbeheer of beleggingsproducten. Zodra sprake is van geld ophalen bij het publiek met een rendementsbelofte, trekt dat aandacht van effectentoezichthouders. De Amerikaanse SEC kan bepaalde tokens met beloofd rendement bijvoorbeeld als effecten beschouwen. Veel rendementsaggregators beperken hun aanbod daarom tot geaccrediteerde beleggers of vermijden expliciete rendementsgaranties. Zou een stablecoinuitgever zulke functies rechtstreeks inbouwen, bijvoorbeeld door reserves automatisch in DeFi te beleggen, dan overschrijdt die duidelijk wettelijke rode lijnen: precies wat verschillende nationale regels verbieden. Daarom worden stakingachtige rendementen momenteel vooral door externe DeFi-protocollen aangeboden, terwijl stablecoinuitgevers afstand houden. In de toekomst kunnen toezichthouders die protocollen wel duidelijkere informatieverstrekking en risicowaarschuwingen opleggen, of grote aggregators zelfs onder regels voor beleggingsadviseurs en fondsen brengen.
Derivatenprotocollen (Pendle, Yield Protocol en andere rentederivaten) Werking: Deze platforms bieden handel in financiële derivaten op rendement of rente. Pendle laat een gebruiker bijvoorbeeld een rendementsdragend activum, zoals een rentedragende stablecoin of gestaket token, splitsen in een hoofdsomtoken en een rentetoken die apart verhandelbaar zijn. Beleggers kunnen daarmee een vaste rente vastleggen door toekomstige renterechten vooraf aan iemand anders te verkopen, of op de renterichting speculeren door de prijs van het rentetoken te verhandelen. Voor stablecoinhouders bieden deze protocollen middelen om toekomstig rendement vast te zetten of toekomstige rente vervroegd te verzilveren. Ook hebben sommige protocollen renteswaps, futures en andere producten geïntroduceerd, waardoor de on-chainrentemarkt wordt verrijkt. Risico’s: Complexiteitsrisico: derivaten zijn ingewikkeld. Gewone gebruikers die verborgen risico’s niet begrijpen, kunnen rendementsposities met hoge hefboom aangaan en grote verliezen lijden. Marktliquiditeitsrisico: deze jonge rentemarkten zijn ondiep; in volatiele omstandigheden kunnen rentetokenprijzen sterk bewegen en bestaat gevaar voor opdrogende liquiditeit of posities die niet kunnen worden gesloten. Systeemrisico: grootschalige handel in rentederivaten boven op de basisleenmarkten kan schommelingen versterken en indirect de koppeling of stabiliteit van stablecoins beïnvloeden. Toezicht: In de traditionele financiële sector zijn rentederivaten streng gereguleerd en vaak beperkt tot gereguleerde beurzen of handelsfaciliteiten. Pendle en vergelijkbare gedecentraliseerde renteproducten opereren nu in een regelgevingsvacuüm, maar hun financiële aard is duidelijk. Toezichthouders kunnen zich in de toekomst richten op toelating en geschiktheid van deelnemers om overmatige speculatie door particuliere beleggers in complexe derivaten te voorkomen, of op de vraag of platforms vergunningen nodig hebben, vergelijkbaar met een swapuitvoeringsfaciliteit. Stablecoins zijn zelf slechts de onderliggende activa, maar als een derivatenmarkt de stabiliteit van een stablecoin of de belangen van houders bedreigt, worden uitgevers en toezichthouders waakzaam. Op korte termijn zijn derivatenprotocollen en stablecoinuitgevers niet rechtstreeks verbonden. Onder een volledig regelgevingsstelsel kan echter ieder extern protocol dat de waardestabiliteit of de belangen van houders beïnvloedt, aan toezichtsonderzoek worden onderworpen.
Regelgevingsontwikkeling: welke rode lijnen raakt rendement?
Rentefuncties van stablecoins hebben vooral aandacht van toezichthouders getrokken doordat zij de grens tussen betaalinstrument en beleggingsproduct vervagen en mogelijk raken aan bank-, effecten- en andere financiële regels. Hieronder schetsen we recente ontwikkelingen in de VS en EU en hoe deze regels stablecoins beïnvloeden die via DeFi rendement nastreven:
Verenigde Staten: GENIUS Act en verwant beleid
In juli 2025 nam het Congres de eerste federale stablecoinwet aan, die de president ondertekende: de Guiding and Establishing National Innovation for U.S. Stablecoins Act (GENIUS Act, bijgenaamd de ‘Geniewet’). Deze wet stelt een federaal regelgevingskader voor stablecoinuitgifte vast en bevat bepalingen die rentefuncties rechtstreeks behandelen, waaronder:
Renteverbod: De wet bepaalt uitdrukkelijk dat conforme betalingsstablecoins geen rendement of rente aan een houder mogen betalen enkel voor het aanhouden, gebruiken of bewaren van de stablecoin. Met andere woorden: het bezit van de stablecoin zelf mag de gebruiker geen aanvullende geldelijke beloning opleveren. Dit verbod sluit de mogelijkheid af dat uitgevers met rente ‘deposito’s’ aantrekken en voorkomt dat stablecoins ongereguleerde spaarrekeningen worden. Wetgevers verklaarden zelfs expliciet dat de maatregel het Amerikaanse bankstelsel beschermt door te voorkomen dat stablecoins bankdeposito’s wegtrekken. Ook verdwijnt de grijze zone die eerder rond rendementsdragende stablecoins in DeFi bestond, waardoor stablecoins terug moeten naar hun oorspronkelijke betaaldoel.
Reservevereisten en risicolimieten: De GENIUS Act verlangt dat stablecoins voor 100% worden gedekt door zeer liquide, veilige activa, zoals contanten of kortlopende Amerikaanse schatkistpapieren. Reserveactiva mogen alleen worden gebruikt om terugwisseling te faciliteren. Uitgevers kunnen reservemiddelen dus niet herbeleggen in risicovolle of hoogrenderende activa, waaronder DeFi-protocollen. Reserves moeten statisch blijven of slechts beperkt worden gebruikt om terugwisseling en liquiditeit te waarborgen. Deze regel verhindert dat uitgevers reserves actief inzetten om rendement na te jagen. Daardoor kunnen zij uiteraard geen extra inkomsten genereren om aan houders uit te keren.
Vergunningen voor uitgevers en complianceverplichtingen: De wet creëert een vergunningenstelsel voor uitgevers van betalingsstablecoins: alleen federaal goedgekeurde entiteiten mogen conforme stablecoins uitgeven. Vergunninghouders moeten ook voldoen aan talrijke verplichtingen, zoals antiwitwascontroles, cyberveiligheidsnormen en openbaarmaking van reserves. Uitgevers mogen in hun marketing niet suggereren dat stablecoins overheidssteun of een federale verzekering hebben. Dit weerspiegelt de regelgevende visie op hun aard: het zijn geen door depositogarantie beschermde bankdeposito’s en zij zouden daarom geen bankachtige rente moeten bieden. Het renteverbod past bij die positionering.
Gevolgen voor DeFi-rendementsprotocollen: De GENIUS Act zelf noemt gedecentraliseerde protocollen niet expliciet, maar de bepalingen hebben indirecte gevolgen:
Ten eerste is bij de uitgifte van een conforme stablecoin in de VS geen ingebouwd rendementsmechanisme toegestaan. Modellen zoals MakerDAO’s DAI Savings Rate of Ethena’s rentedragende USDe, die houders rendement bieden, zouden directe uitkeringen moeten verwijderen als zij onder Amerikaanse regels willen opereren. Dit kan projecten dwingen hun producten aan te passen of hun activiteiten buiten de VS te verplaatsen.
Ten tweede maakt de wet het voor entiteiten zonder vergunning onrechtmatig om betalingsstablecoins aan Amerikaanse personen uit te geven of te verkopen. In het buitenland gelanceerde rentedragende stablecoins, waaronder bepaalde innovatieve modellen, krijgen daardoor te maken met strenge beperkingen bij toetreding tot de Amerikaanse markt. Digitale-activadiensten met een Amerikaanse vergunning, zoals beurzen en wallets, kunnen zulke stablecoins waarschijnlijk niet legaal aanbieden. Als DeFi-frontends Amerikaanse gebruikers bedienen, zouden zij toegang tot niet-conforme stablecoins eveneens moeten blokkeren.
Ten derde verlangt de wet onderzoek naar de impact van DeFi. Hoewel zij gedecentraliseerde protocollen niet direct verbiedt, kunnen toezichthouders deze opdracht gebruiken om te beoordelen of stablecoinrendement via DeFi neerkomt op ontwijking van de regels. Als een conforme stablecoinuitgever gebruikers bijvoorbeeld ‘helpt’ munten in DeFi te storten om rente te verdienen, geldt dat dan als indirecte rentebetaling? De GENIUS Act werkt dit niet uit. Andere regio’s, zoals Hongkong in zijn ontwerpregels, verbieden uitgevers echter al expliciet om rentebetalingen te faciliteren. Het is denkbaar dat Amerikaanse toezichthouders vergelijkbare punten later verduidelijken.
Samengevat maakt de GENIUS Act door het renteverbod en de beperkingen op reservegebruik feitelijk een einde aan de mogelijkheid dat conforme stablecoins direct rendement bieden. De bedoeling van Amerikaanse toezichthouders is duidelijk: stablecoins zijn digitale alternatieven voor contant geld, geen beleggingsproducten. Dit zal verstrekkende gevolgen hebben voor stablecoinuitgevers en de wisselwerking tussen DeFi-innovaties en stablecoins.
Europese Unie: MiCA-beperkingen voor stablecoins
In 2023 nam de EU de verordening Markets in Crypto-Assets (MiCA) aan. MiCA bevat specifieke eisen voor stablecoins, ingedeeld als elektronischgeldtokens (EMT’s) of activagerelateerde tokens (ART’s), en wordt gezien als een regelgevingskader met grote invloed op de wereldwijde stablecoinmarkt. Ook ten aanzien van rentefuncties kiest MiCA voor een duidelijk verbod:
Renteverbod: MiCA-artikel 40 voor ART’s en artikel 50 voor EMT’s bepalen expliciet dat een uitgever geen enkele vorm van rente of ander voordeel aan tokenhouders mag bieden. ‘Rente’ is breed gedefinieerd als iedere beloning op basis van de aanhoudduur. Ongeacht naar welk activum een stablecoin verwijst, mag een EU-uitgever houders dus categorisch geen extra rendement geven. Europese wetgevers willen voorkomen dat stablecoins feitelijk beleggingsproducten worden en het bancaire spaarbedrijf ondermijnen. MiCA vereist daarnaast een vergunning voor stablecoinuitgevers, bijvoorbeeld als elektronischgeldinstelling of andere bevoegde uitgever. Iedere stablecoin binnen dit regime moet daarom strikt een nulrentebeleid toepassen.
Markteffect: De naderende invoering van MiCA heeft al marktreacties veroorzaakt. Sommige uitgevers in Europa passen zich proactief aan of verlaten de markt. Tether kondigde bijvoorbeeld aan de activiteiten met zijn eurogekoppelde stablecoin EURT geleidelijk te beëindigen en noemde de nieuwe MiCA-eisen, waaronder het renteverbod, als een complicerende factor. Ook beëindigde Coinbase zijn USDC-aanhoudbeloningen, oftewel rente, voor EU-klanten om aan MiCA te voldoen. Het renteverbod beëindigde rechtstreeks rendementsprikkels voor stablecoinhouders in de EU.
Categorieën en plichten: MiCA verdeelt stablecoins in EMT’s, hoofdzakelijk gebruikt als betaalmiddel, en ART’s, waarvan de waardereferentie is gekoppeld aan een mandje activa of één niet-fiatactivum. In beide gevallen moeten uitgevers de juiste toestemming verkrijgen en strenge regels naleven voor reserves, whitepaperinformatie en risicobeheer. Net als de Amerikaanse vereisten benadrukken deze regels voldoende reserves, tijdige terugwisseling en risicoscheiding, zonder houders recht op inkomsten te geven. Binnen dit kader lijkt een stablecoin meer op elektronisch geld of vooruitbetaalde waarde en staat hij juridisch los van bankdeposito’s of effecten. Bankdeposito’s mogen rente betalen maar vallen onder het bankrecht; effecten kunnen rendement bieden maar vallen onder effectenrechtelijke informatie- en toezichtseisen.
Gevolg voor rendementsontwerpen: Wil een stablecoin onder MiCA rendement aanbieden, dan zou het product volledig buiten de regelgevende stablecoincategorie moeten worden geplaatst, bijvoorbeeld als fondsdeelname of ander effectentoken. De markt introduceert inmiddels conforme alternatieven om aan de rendementsvraag te voldoen, namelijk getokeniseerde geldmarktfondsen. Omdat stablecoins geen rente mogen betalen, kan veel kapitaal naar on-chaingeldmarktfondsen of getokeniseerde schatkistpapierproducten vloeien. Deze producten zijn in wezen effecten en vallen onder bestaande financiële regels, waaronder KYC en informatieverplichtingen, maar kunnen op blockchains circuleren en met DeFi integreren. JPMorgan voorspelt dat zulke ‘rentedragende digitale cashalternatieven’ in de toekomst de helft van het marktaandeel binnen het stablecoinecosysteem zullen innemen. De markt geeft de zoektocht naar rendement dus niet op, maar verschuift naar andere instrumenten onder regelgevend toezicht. Voor DeFi-ontwikkelaars is de les van MiCA dat pure betalingsstablecoins hun rendementsfunctie verliezen, terwijl rendementsmogelijkheden waarschijnlijk terugkomen in nieuwe, conforme activavormen. Zowel toezichthouders als de markt erkennen deze tweedeling: MiCA zorgt dat betalingsstablecoins robuust functioneren, maar laat ook ruimte voor gereguleerde rendementsproducten om beleggingsbehoeften te bedienen.
Andere regio’s
Hong Kong: Eind 2023 stelde de monetaire autoriteit van Hongkong een ontwerp voor stablecoinregulering voor. Dit bevat eveneens een bepaling voor een ‘nulrentebeleid’. Vergunninghoudende stablecoinuitgevers zouden geen rente aan houders mogen betalen of enige rentebetaling mogen ondersteunen. Dit weerspiegelt de aanpak van de VS en EU en voorkomt dat fiatgekoppelde stablecoins heimelijk rendementsinstrumenten worden. Het Hongkongse ontwerp reguleert vooral fiatgedekte stablecoins. Voor niet-fiatgekoppelde stablecoins met rendement, zoals rentedragende algoritmische of door crypto gedekte stablecoins, zijn er nog geen expliciete bepalingen. Dit laat zien dat toezichthouders zich eerst richten op stablecoins die direct met het fiatstelsel zijn verbonden.
Andere landen: Ook Japan, Singapore en andere landen bestuderen stablecoinregelgeving. De meeste neigen naar uitgifte door banken of vergelijkbaar gereguleerde instellingen en vermijden rendementsbeloften aan het algemene publiek. De wereldwijde aanscherping betekent dat stablecoinuitgevers compliance en innovatie zorgvuldig moeten afwegen. In elk rechtsgebied kan een stablecoin die een vast rendement belooft of produceert, worden geherclassificeerd als effect of collectief beleggingsproduct. Dat brengt veel zwaardere regelgevingsvereisten mee en verhoogt ongetwijfeld de moeilijkheid en kosten van compliance voor elk rentedragend stablecoinmodel.
Naleving versus marktvraag: evenwicht zoeken
Onder zware regelgevingsdruk en sterke marktvraag staat de stablecoinsector op een kruispunt: strikt vasthouden aan de aard als betaalmiddel en de verleiding van rendement laten varen, of voldoen aan gebruikerswensen met innovatieve rentefuncties en daarbij compliancerisico’s aanvaarden? Misschien bieden de volgende invalshoeken een weg naar een compromis:
Conforme betaalpositionering: Toezichthouders verwachten dat stablecoins een rol spelen als elektronisch contant geld voor betalingen en afwikkeling. Om financiële stabiliteit en de effectiviteit van monetair beleid te bewaken, willen zij niet dat stablecoins banken depositoklanten afnemen door rente te bieden. Stablecoins renteloos houden beschermt daarom het bankstelsel en is ook een belangrijke maatregel tegen massale terugwisseling. Omdat houders bij terugwisseling geen rente mislopen, hebben zij minder reden om plotseling alles te verzilveren. Als conforme uitgevers deze rol accepteren, zouden zij betalingsbetrouwbaarheid, gemak van on-chaintransacties en soortgelijke functies moeten verbeteren en op een toezichthoudervriendelijke manier in de reguliere financiële sector integreren. PYUSD en USD1 illustreren dit: zij benadrukken veiligheid, transparantie en nulrente in ruil voor regelgevend vertrouwen en ruimere adoptiekansen.
De honger naar rendement: Vanuit gebruikersperspectief is een groot deel van de aantrekkingskracht van stablecoins dat zij in gedecentraliseerde omgevingen in waarde kunnen groeien. Ook zonder rente van uitgevers vinden gebruikers manieren om rendement te verdienen via leningen, staking en dergelijke. Vooral in de huidige wereldwijde renteverhogingscyclus geldt het aanhouden van stablecoins tegen 0% als opportuniteitskosten. De markt heeft al met de voeten gestemd: de marktkapitalisatie van rentedragende stablecoins groeide van minder dan $1 miljard in 2023 tot bijna $10 miljard in 2025, inclusief producten als USDe en USDY. Dit wijst op echte vraag. Tegelijk raken de rendementsverwachtingen van DeFi-gebruikers steeds meer verankerd; sommige projecten adverteren openlijk met ‘stablecoins kunnen ook XX% rente verdienen’ om middelen aan te trekken. Volledige onderdrukking van deze vraag kan kapitaal en innovatie naar ongereguleerde grijze gebieden drijven en verborgen risico’s voor het financiële stelsel vergroten. Manieren vinden om aan een deel van de marktvraag te voldoen binnen een conform kader is daarom een vraag die toezichthouders en de sector samen moeten onderzoeken.
Betalen en rendement scheiden: Een mogelijke balans is de betaalfunctie van de stablecoin te scheiden van de beleggingsfunctie. De stablecoin zelf blijft strikt zonder rendement, terwijl daaromheen gereguleerde rendementsproducten worden ontwikkeld. Een uitgever of financiële instelling kan bijvoorbeeld een on-chaingeldmarktfondstoken lanceren dat gebruikers met stablecoins kopen om rente te verdienen, bijvoorbeeld uit Amerikaanse staatsobligaties. Zo’n token is in wezen een effect, namelijk een fondsdeelname, dat aan effectenwetten voldoet, maar kan on-chain tegen stablecoins worden gewisseld en daarmee compatibel zijn. In dit model blijven betalingen de stablecoin gebruiken en beleggingen het gereguleerde rendementstoken; marktmechanismen verbinden beide. Dat lijkt op banken die naast een betaalrekening een geldmarktfonds aanbieden, maar op een blockchain kan de integratie naadloos zijn. Onderzoek van JPMorgan ondersteunt die richting: doordat stablecoins geen rente kunnen betalen, zal geld vanzelf naar getokeniseerde geldmarktfondsen stromen, waarvan het aandeel naar verwachting snel groeit.
Twee tokens als omweg: Sommige projecten proberen verboden regelgevingszones te omzeilen met ontwerpen met twee tokens. Het Usual Money-protocol gaf bijvoorbeeld USD0 en USD0++ uit. USD0 is een renteloze stablecoin die 1:1 aan de Amerikaanse dollar is gekoppeld. Wil een houder rendement verdienen, dan kan deze USD0 omzetten in USD0++, dat recht geeft op rente van de onderliggende Amerikaanse staatsobligaties. Voor terugwisseling van de hoofdsom moet eerst worden teruggeconverteerd. Technisch maakt dit ontwerp renteverdeling mogelijk, terwijl USD0 juridisch een renteloze stablecoin blijft, met als doel aan MiCA en soortgelijke regels te voldoen. Of toezichthouders dit accepteren, moet nog blijken. Het biedt echter een mogelijke invalshoek: via innovatieve productstructurering proberen de rendementswens van gebruikers te vervullen en toch de letter van de regels te volgen.
Samengevat zouden stablecoinuitgevers in het spanningsveld tussen compliance en marktvraag de regels moeten omarmen, een solide basis leggen en alleen binnen wettelijke grenzen in rendementsproducten innoveren. Toezichthouders moeten op hun beurt de markt nauwlettend volgen en bereid zijn regels bij te stellen om financiële veiligheid en innovatiekracht te balanceren. De oorspronkelijke bedoeling van stablecoins als betaalmiddel mag niet worden verloochend, maar ook de legitieme vraag naar financieel rendement verdient een redelijke route. Die balans zal de toekomstige positie en rol van stablecoins in het reguliere financiële stelsel bepalen.
Vooruitblik en conclusie
Rendementsfuncties integreren in on-chainbetalingen is een belangrijk experiment in de evolutie van stablecoins en een onvermijdelijke krachtmeting. Aan de ene kant staat de behoefte van gebruikers en de markt om rente op digitale dollars te verdienen, die voortdurende technische en productinnovatie aanjaagt. Aan de andere kant staan toezichthouders die vasthouden aan financiële stabiliteit en consumentenbescherming en rode lijnen trekken die stablecoins niet mogen overschrijden. Dit artikel onderzocht hoe grote stablecoins via DeFi rendement verkrijgen en hoe regels zoals de Amerikaanse GENIUS Act en de Europese MiCA deze functies beperken, en wat daarvan de betekenis is.
Op de voorzienbare korte termijn zullen stablecoins waarschijnlijk terugkeren naar hun betaalessentie, waarbij conforme uitgevers directe rente vermijden om aan regelgeving te voldoen. De zoektocht van de markt houdt echter niet op: conforme rendementsalternatieven, innovatieve architecturen en experimenten binnen de DeFi-gemeenschap blijven ontstaan. Naarmate regels duidelijker worden, moeten stablecoinprojecten nog zorgvuldiger modellen ontwikkelen die rendement en compliance in evenwicht brengen. Inzicht in de regelgevende context is cruciaal, omdat deze de grenzen van het bedrijfsontwerp en de ruimte voor toekomstige innovatie bepaalt.
Als brug tussen de cryptowereld en de traditionele financiële sector beïnvloedt de ontwikkeling van stablecoins de gehele digitale economie. Als betalingen en rendement binnen een conform kader samensmelten, versterkt dat de waardepropositie van blockchainfinanciering aanzienlijk. Bij een verkeerde aanpak kan het daarentegen regelgevende tegenwind of zelfs marktturbulentie oproepen. Wij geloven dat rationele dialoog en verkenning nieuwe modellen zullen opleveren die de rendementsvraag van gebruikers bedienen zonder tegen de geest van regelgeving in te gaan. Zo kunnen stablecoins werkelijk veilige en efficiënte dragers van digitale waarde worden. In deze wedloop tussen innovatie en regelgeving brengen alleen professionaliteit en voorzichtigheid je verder.
